Ἀπό τήν Ἀγρυπνία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (μέρος β΄)...

Ἀπό τήν Ἀγρυπνία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ...

Φωτογραφικό - Ἠχητικό Ὑλικό ἀπό τήν Ἀγρυπνία τῆς Ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα στό Ἐκκλησάκι (μέρος β')...

Φωτογραφικό - Ἠχητικό Ὑλικό ἀπό τήν Ἀγρυπνία τῆς Ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα στό Ἐκκλησάκι (μέρος α΄)...

Ἕνα Πασχαλινό ἔθιμο στά Καυσοκαλύβια...

(Τό "Ὁ Ἄγγελος ἐβόα", ἀποδίδει ὁ μακαριστός πρωτοψάλτης τοῦ Πρωτάτου Ἁγίου Ὄρους π. Διονύσιος Φιρφιρῆς)

...Απλότης και αγάπη χαρακτή­ριζαν τα Καυσοκαλύβια. Επάνω σ’ αυτή στηριζόταν κι ένα ωραίο τους πασχαλινό έθιμο: Κάθε Πάσχα οι πατέρες εσχημάτιζαν ομάδες και περιήρχοντο τις καλύβες, για να χαιρετήσουν, να αλληλοευχηθούν και να ανταλλάξουν το «Χριστός Ανέστη».

Έτσι κι εκείνο το Πάσχα, από το ησυχαστήριο των διδασκάλων μου, έβλεπα τους πατέρες καθ’ ομάδας, σαν τα παιδάκια πού λένε τα κάλα­ντα, να πηγαίνουν από καλύβα σε καλύβα και να ψάλλουν όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», το «Ο άγγελος εβόα» και άλλους πασχαλινούς ύμνους μ’ένα πηγαίο ενθουσιαστι­κό παλμό. Μερικές μάλιστα ομάδες συνέ­πεσε να συναντηθούν στην καλύβη του γέροντα Μιχαήλ, του καλοκά­γαθου εκείνου νησιώτη μοναχού με την πλούσια καλοσύνη. Μετά τα συνήθη αναστάσιμα τροπάρια, κάθησαν όλοι για κέρασμα έξω στην αυλή της καλύβης. Από το ησυχα­στήριο μας φαίνονταν πολύ καθα­ρά. Ήσαν καθισμένοι σε ξύλινα πα­γκάκια. Επάνω στο υπαίθριο τρα­πέζι είχαν παρατεθεί πασχαλινά κόκκινα αυγά, τυρί, κρασί…

Όταν πλέον διετράνωσαν την χαρά και τη νικητήρια ιαχή της πί­στεως, το «Χριστός Ανέστη», και με τα επίγεια αγαθά, πήραν στα χέ­ρια τους μουσικά βιβλία κι έψαλαν με άφθαστη χάρη. Θα τους ζήλευαν και οι άγγελοι ακόμη στον ουρανό! Οι φωνές τους αγνές, χαρμόσυνες, πανηγυρικές, στο αυθόρμητο πα­ραλήρημα της Αναστάσεως, αντι­λαλούσαν στην χαράδρα, κατέβαι­ναν στην γαλανή θάλασσα, υψώνο­νταν επάνω κι από τον Άθω ως τ’ αστέρια του ουρανού…

(Πηγή: Αρχιμ. Χερουβείμ, «Νοσταλγικές αναμνήσεις από το περιβόλι της Παναγίας», εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου).

Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία...

Ἦχος πλ. α'. 

"Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία, καὶ στήτω μετὰ φόβου καὶ τρόμου, καὶ μηδὲν γήϊνον ἐν ἑαυτῇ λόγιζέσθω, ὁ γὰρ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων, προσέρχεται σφαγιασθῆναι, καὶ δοθῆναι εἰς βρῶσιν τοῖς πιστοῖς. Προηγοῦνται δὲ τούτου οἱ χοροὶ τῶν ἀγγέλων, μετὰ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας, τὰ πολυόμματα Χερουβὶμ, καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφίμ, τὰς ὄψεις καλύπτοντα, καὶ βοῶντα τὸν ὕμνον Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα."

Μάθημα ψαλόμενον ἀντί τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου τό Ἅγιον καί Μέγα Σάββατον...

Τό παρόν ἀποδίδεται ἀπό τήν Ἑλληνική Βυζαντινή Χορῳδία (Ελ.ΒΥ.Χ.), μέ Χοράρχην τόν κο Κωνσταντίνου Γεώργιον.

Ἀπό τόν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας...

Μέγας Κανών στό Ἐκκλησάκι τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν...

Ἀπό τά τροπάρια τῆς Κυριακῆς πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως...

Ἀπό τούς Αἴνους τῆς Κυριακῆς πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως. Τούς ὕμνους ψάλλουν Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου.

Ἦχος πλ. Α΄. Χαίροις Ἀσκητικῶν.

Ἆρόν σου τὴν φωνὴν ἀληθῶς, Σιὼν Θεοῦ ἡ θεία Πόλις καὶ κήρυξον, Πατέρων τὴν θείαν μνήμην, σὺν Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, Ἰακὼβ τιμῶσα τὸν ἀοίδιμον· ἰδοὺ σὺν Ἰούδᾳ τε, καὶ Λευῒ μεγαλύνομεν, Μωςῆν τὸν μέγαν, Ἀαρὼν τὸν θεσπέσιον, καὶ γεραίρομεν, σὺν Δαυΐδ Ἰησοῦν, Σαμουήλ. Πάντες τὴν προεόρτιον, Χριστοῦ θείαν αἴνεσιν, ὕμνοις ἐνθέοις κροτοῦντες, τῆς παρ' αὐτοῦ ἀγαθότητος, τυχεῖν ἐξαιτοῦμεν, τοῦ παρέχοντος τῷ κόσμῳ , τὸ μέγα ἔλεος. Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Δεῦρο ὁ ἐν πυρίνῳ ποτέ, ἐπιδιφρεύσας Ἠλιοὺ θείῳ ἅρματι, θεόφρον Ἐλισαιέ τε, σὺν Ἐζεκίᾳ ὁμοῦ, Ἰωσίᾳ ἅμα συναγάλλεσθε· σεπτὴ δωδεκάς τε, τῶν Προφητῶν ἡ θεόπνευστος, τοῖς Γενεθλίοις τοῦ Σωτῆρος συγχόρευε, καὶ ἐν ᾄσμασι, πάντες Δίκαιοι ᾄσατε. Παῖδες οἱ παμμακάριστοι, οἱ δρόσῳ τοῦ Πνεύματος, σβέσαντες φλόγα καμίνου, ὑπέρ ἡμῶν ἱκετεύσατε, Χριστὸν δυσωποῦντες, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος. Ὅτι δίκαιος εἶ ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐποίησας ἡμῖν.

Pop (Ο Ιερέας)

Υπόθεση:
Αληθινή ιστορία. Είμαστε στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάπου στη Ρωσία. Ο πάτερ Αλέξανδρος κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους συμπατριώτες του και ν`ανακουφίσει τις πληγές τους. Επιβιώνει ισορροπώντας ανάμεσα στον κίνδυνο να εκτελέστεί από τους Γερμανούς ή να εκτελεστεί από τους Ρώσους, θεωρούμενος συνεργάτης των Γερμανών. Η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας το κόσμο με τα μάτια μιας μύγας. Μιας μύγας της οποίας τη ζωή, ο πάτερ Αλέξανδρος χαρίζει, μιας και έχει και αυτή αξία. Όλη η ταινία πραγματεύεται την υψηλή αξία της ζωής, δείχνοντας την αντιμετώπιση σοβαρότατων καταστάσεών της κατά τον πόλεμο, μέσα από τον Χριστιανικό τρόπο σκέψης. Προβάλλεται η δύναμη της Ελπίδας που δίνει η Ορθοδοξία και τα υψηλά ιδανικά απλών ανθρώπων.
http://www.imdb.com/title/tt1506452/?ref_=fn_al_tt_2

Ostrov (Το Νησί)

Υπόθεση:
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ένας νεαρός Ρώσος ναύτης αναγκάζεται από τους Γερμανούς να πυροβολήσει τον αξιωματικό του, για να του χαρισθεί η ζωή. Στη συνέχεια, η ταινία μας μεταφέρει στο έτος 1976 σ’ ένα μοναστήρι που βρίσκεται σε μια ερημική, παγωμένη, υγρή παραθαλάσσια περιοχή, όπου ο νεαρός ναύτης ως ρασοφόρος μοναχός Ανατόλιος τώρα, προσπαθεί να ξεπεράσει με την προσευχή της καρδιάς, το βαθύ τραύμα της ενοχής για το αμάρτημα του φόνου. Η σαλή, αινιγματική και πειραχτική ενίοτε συμπεριφορά του, οι παροιμιώδεις διενέξεις του με τον ηγούμενο και τους μοναχούς του μοναστηριού, η δακρύβρεχτη μετάνοια και η απαράμιλλη ταπείνωσή του, η ευρηματική του σκέψη και ο παράδοξος τρόπος θαυματουργίας του, συνθέτουν μία υπέροχη, ελκυστικότατη, και αλησμόνητη ανθρώπινη φιγούρα που γοητεύει τους πάντες.